Çocuklar duygularını düzenlemeyi tek başlarına değil, güvenli ilişkiler içinde öğrenir. Yetişkinin sakinliği, duyguyu adlandırması ve davranışa sınır koyarken duyguyu kabul etmesi belirleyicidir.
Amaç çocuğun hiç öfkelenmemesi veya üzülmemesi değildir. Amaç, yoğun duyguların taşınabilir olduğunu ve güvenli yollarla ifade edilebileceğini deneyimlemesidir.
Yaşa uygun rutinler, oyun, duygular üzerine konuşmak ve ebeveynin kendi düzenleme becerileri bu gelişimi destekler.
